Zitten als een berg

Bij de start van het nieuwe seizoen gaan we weer zitten op ons kussentje. Dit zitten doet wat. Dit zitten is een expressie van wie we in wezen zijn. Daarom is het zo belangrijk om dit zitten voluit te doen en onze hele ziel en zaligheid hierin te leggen. Op die manier realiseren we, maken we waar, dat we levende wezens zijn, een expressie van de natuur. Zo zijn we verbonden met alle andere uitingsvormen van het leven. Daarom zeggen we als we zitten,  dat het hele universum op het kussen zit.

Op deze manier zitten, is zitten als een berg. Dit houdt in dat mijn zitten een stevige basis nodig heeft, een goed fundament. Voordat ik de rest van mijn houding verzorg, zorg ik voor een stevige zit. Ik raakt op drie punten de grond, ik drukt mijn billen stevig in het kussen en mijn knieën raken de grond rechtstreeks. Zo maak ik contact met ‘de aarde’, zo zit ik als een berg en hoe steviger en krachtiger ik zit, hoe meer ik die berg word. Ik ben een berg! Onwankelbaar en niet van mijn plek te krijgen. Dit is de stevigheid die ik nodig heb bij het zitten in zazen. Want tijdens dit zitten is alles welkom. Om dit alles aan te kunnen heb ik een goede basis nodig. Ik kan overvallen worden door grote vreugde, door een groot verdriet, door nare geluiden, door pijn in mijn knie, ….Maar ik blijf zitten, ik neem het waar, ik kijk er naar en ik blijf zitten. Want ik ben een berg die niet van zijn plaats komt. Alleen als ik verschuif, verschuift de berg. Ik ben de baas over de berg. Ben ik boos, dan zit ik als een vulkaan. Ben ik kalm dat zit ik als een heel oude berg in de Ardennen of de Jura. Ben ik onrustig dan zit ik als een jonge nog bewegende berg in de Andes. Desnoods zit ik als de hoogste berg ter wereld. Maar  ik blijf bovenal zitten als een berg!