Niet iets doen

Ooit dronk ik een kopje koffie in de zendo bij mij thuis. Terwijl ik daar zat besefte ik mij plotseling dat ik altijd een drang heb om iets te moeten doen, alsof ik mijn aanwezigheid altijd moet legitimeren met een activiteit. Gewoon ergens stil aanwezig zijn is blijkbaar heel moeilijk voor mij. Zo zat ik nu niet zo maar in de zendo, nee, ik dronk een kopje koffie. Daarom vroeg ik me af waarom ik dit doe? Ik kan toch ook aanwezig zijn zonder iets te doen. Zo mijmerde ik over een grassprietje, waarvan niemand vraagt wat het daar staat te doen in het gazon. Die staat daar gewoon grassprietje te zijn. Verder hoeft ‘ie niets! En waarom denk ik dan dat ik me dat ik me moet legitimeren om ergens gewoon stil te zitten? Ik ben toch ook iets levends en dat moet toch genoeg zijn. Als mens kan ik natuurlijk van alles doen en mijn verwarring is blijkbaar dat dit nodig is om mij tot mens te maken. Maar niet de actie maakt mij tot mens, het is juist andersom, omdat ik mens ben, kan ik iets ondernemen. Maar het begint met aanwezig zijn, hier en nu, van moment tot moment. Daarom staat er in de Tao Te Tsjing geschreven: “ Wie studeert vermeerdert dag bij dag. Wie over de Weg (Tao) hoort vermindert dag bij dag. Minder en minder. Net zo lang tot het nietsdoen bereikt is. En door niets te doen blijft niets ongedaan.”