Leegte

Deze maand, op 12 april, zou Ineke 59 jaar zijn geworden, als zij nog had geleefd. Vooraf weet ik nooit zo precies of ik op die dag nog iets bijzonders ga doen. Dit jaar belde een vriendin van Ineke mij met de vraag of ik mee ging naar een toneelstuk van Surpluus, de amateur toneelvereniging waar Ineke ook bij heeft gespeeld. Dat leek me wel een mooi eerbetoon en dus zei ik ja. Het werd een gezellige avond met volkstoneel (Rooie Sien) en napraten in de kroeg. Maar achteraf gezien was het toch een dag dat het allemaal wat schuurde en schrijnde. Ineke is het komend najaar 5 jaar geleden overleden en ik ben zeker niet meer in rouw, maar zo’n voormalige verjaardag doet toch zeer. En ik besefte me dat dit niet minder wordt. Het is een vaag gevoel van gemis dat aanwezig blijft en deze week realiseerde ik me ineens waarom. Plotseling begreep ik de uitdrukking dat ‘iemand een leegte achterlaat’ op een diepere manier. Toen Ineke pas was overleden was deze leegte vooral een letterlijk niet aanwezig zijn. De plek waar ze altijd zat was leeg. Maar nu ontdekte ik een leegte in mijzelf. Ik voelde mij leeg omdat er niet meer iemand is die mijn bestaan bevestigt. Iemand voor wie ik echt leef. Iemand die betekenis aan mijn leven geeft. Ja, natuurlijk, ik ben ook vader en als vader heb ik betekenis en ik heb werk en in mijn werkend bestaan heb ik betekenis. En er zijn vrienden en vriendinnen, die allemaal wat voor mij betekenen en ik voor hen. Maar toch is dat allemaal anders. En dan zijn er ook nog mensen die vinden dat je jezelf betekenis moet geven, dat je dit allemaal uit jezelf moet halen. Dat je deze leegte, dit tekort niet door een ander kan laten vullen. Waar, helemaal waar. Maar toch, maar toch..Iemand met wie je je leven wil delen, met wie je oud wil worden, bevestigt je leven op een andere manier. En als zo iemand wegvalt, laat dat een leegte achter, buiten mij en in mij.