Tele2 levert mij nu al vanaf 30 oktober geen telefoon en internetdiensten. De eerste week belde ik hier elke dag over en aan het eind van de week was ik doodongelukkig. Daarom dacht ik waar maak ik me nu eigenlijk druk over. ’t is wel vervelend in het communicatieve tijdperk, maar niet onoverkomelijk. Bovendien is er nog een mobieltelefoonnummer en zijn er nog andere internetmogelijkheden. Daarom besloot ik om maar niet meer te bellen. Maar ook om het abonnement op te zeggen als ik te lang niets hoorde. Nu wordt ik ongeveer één keer per week op mijn mobiel gebeld door Tele2 met de mededeling dat ze het op gaan lossen en vervolgens gebeurt er niets. Maar ik maak me er niet druk meer over. Dat voelt wel goed, moet ik zeggen. Ik ben inmiddels overgestapt naar de KPN met het idee dat ik wellicht sneller een nieuwe telefoonaansluiting heb, dan dat Tele2 haar aansluiting heeft hersteld. Dat was echter een illusie. De KPN en Tele2 doen blijkbaar een wedstrijd wie het langzaamst is. Mij maakt het inmiddels niet meer uit. Ik wacht het rustig af. Dat heb ik dan toch weer geleerd van deze situatie. Mij er over opwinden maakt alleem mij ongelukkig. Bij Tele2 en de KPN slapen ze er geen nacht minder om.
donderdag 17 november 2011