“De werkelijkheid schiet nooit tekort met het aanbieden van haar waarheid”, schrijft Nico Tydeman op blz. 26 van zijn boekje ‘Het temmen van de os’. Dit is zo ontzettend waar! Ik ben het die altijd tekort schiet met het zien van de waarheid die de werkelijkheid aanbiedt. Omdat ik altijd met een bepaalde bril naar de werkelijkheid kijk, zie ik bijna nooit wat werkelijk is. Zo jammer! Gelukkig lukt het soms een enkel keertje om echt te zien, zonder oordeel, zonder bijgedachten, zonder….Dan is er alleen maar zien.
Op die manier ben ik altijd bezig om van de vraag “Is dit alles?” naar het antwoord “ja, dit is alles!” te komen. Dit is alles wat er is! En wanneer ik mij dat dan eindelijk weer eens besef, dan blijkt dit niet weinig te zijn. Ik ben altijd bang dat het (te) weinig is, dat is mijn hebberigheid, maar het is veel, heel veel. Mijn leven is een mooi cadeau, maar mijn grilligheid en mijn mokken en zeuren, zorgen er voor dat ik mijn leven niet altijd als zodanig zie. Ook hier schiet de werkelijkheid nooit tekort met het aanbieden van haar waarheid.
Met andere woorden of ik nu euforisch ben of juist helemaal niet, het is altijd mijn leven, dit mooie cadeau. Net als ik er ook altijd ben met mijn vragen: “hoe waardeer ik dit leven?”, “waarom ben ik hier?”, “wat heb ik hier te doen?”
Worstel, worstel, worstel. Om mijn geworstel lachen, om mijn geworstel huilen…er is alleen maar dit.
vrijdag 5 april 2013