Geen geluk, gelukkig

In mijn gevoelsleven is niets zo vluchtig en ongrijpbaar als geluk. Plotseling ben ik het en bij het minste of geringste is het ook weer zo verdwenen. Terwijl ik dit weet, is er toch steeds weer dit streven naar geluk. Gelukkig zijn is immers een prettig gevoel. Het is zelfs zo dat ik als Boeddhist beloof om gelukkig te zijn. Maar hoe doe ik dat?

Waar het voor mij  in ieder geval niet over gaat, is geluk hebben. Natuurlijk heb ik ook wel eens mazzel, maar in principe valt er op dit gebied niets te hebben. Dat is wel een belangrijk besef, want ik word dagelijks gewezen op de mogelijkheid dat geluk te koop zou zijn. Mooie woorden en nog mooiere plaatjes moeten mij verleiden van alles aan te schaffen met het idee dat ik daar gelukkig van word. En zo gaat het met de meest dingen die ik heb. Het went snel en de bedoeling is dat ik dan snel op zoek ga naar een volgende ‘kick’. Dit gaat eindeloos door en is een heilloze weg. Duurzaam gelukkig zijn, levert het niet op.

Wat dan wel? Het feit dat de zon schijnt en het feit dat ik dit kan zien omdat ik leef. Net als twee koolmeesjes druk doende met het maken van een nest; wakker worden in een warm bed; een stukje schrijven; een kopje koffie drinken, kortom mijn dagelijkse bezigheden. En vooral, me niet bezig houden  met de vraag of ik hier gelukkig van wordt! Heel gewoon niet met gelukkig zijn in de weer zijn.

Laat het los, dit streven naar geluk! Geen geluk, dat is het ware geluk. Dat je niet meer gegrepen wordt door dit eeuwige streven. Als je in het zenboeddhisme te veel bezig bent om een Boeddha te worden, zeggen ze “Kill the Buddha!”, laat het los! Zo kun je ook te druk zijn met gelukkig zijn. “Kill (the) Happiness!”, zou ik daarom zeggen. Niet omdat ik niet ‘happy’ ben of zou willen zijn, maar omdat het geen zin heeft er veel mee bezig te zijn. En het scheelt ook weer een glossy.
Tip: Glimlachen geeft een gelukkig gevoel.