Toen ik mij op zaterdag 20 december had ondergedompeld in de ceremonie om zenmonnik te worden, wist ik nog niet dat mij na dit gebeuren veel goeds en liefs te wachten stond. Iedereen leefde heel erg met me mee en ook kreeg ik mooie cadeaux, waaronder een prachtig gedicht van de Poolse dichteres Wislawa Szymborska. Ik heb dit gedicht al verschillende keren voorgelezen bij mijn zenbijeenkomsten en ik wil het ook graag hier vermelden. Het gaat als volgt:
Enige woorden over de ziel
Een ziel heb je zo nu en dan.
Niemand heeft haar ononderbroken voor altijd.
Dagen en dagen,
jaren en jaren
kunnen zonder haar voorbij gaan.
Soms verwijlt ze alleen in het vuur en de vrees van de kinderjaren
wat langer bij ons.
Soms alleen in de verbazing dat we oud zijn.
Zelden staat ze ons bij
tijdens slopende bezigheden
als meubels verplaatsen
en koffers tillen
of een weg afleggen op knellende schoenen.
Bij het invullen van formulieren
en het hakken van vlees
heeft ze doorgaans vrij.
Aan één op de duizend gesprekken
neemt ze deel,
maar zelfs dat is niet zeker,
want ze zwijgt liever.
Ze is kieskeurig:
ze ziet ons liever niet in de massa,
walgt van onze strijd om maar te winnen
en van ons wapengekletter.
Vreugde en verdriet
zijn voor haar geen twee verschillende gevoelens.
Alleen als die twee zijn verbonden,
is ze bij ons.
We kunnen op haar rekenen
wanneer we nergens zeker van zijn.
Ik vind dit zo mooi! Deze woorden over de ziel. Omdat het zo prachtig verwijst naar onze menselijke drang om alleen maar bezield bezig te willen zijn. Onze angst om een zielloos bestaan te leiden. Maar de ziel heb je maar zo nu en dan! In je kindertijd of in je verbazing over de snelheid van de tijd en dat je alweer 61 bent of wat voor leeftijd dan ook. Meestal is de ziel afwezig, vooral bij al je triviale bezigheden en gesprekken. De ziel zwijgt liever en is kieskeurig. Van onze drang naar succes moet ze niets hebben. Maar ze is er wel als troost, als vreugde en verdriet verbonden zijn. Als we vreugde en verdriet als gelijkwaardig accepteren en ophouden om alleen maar vreugde na te jagen. En tenslotte, als we bereid zijn alles op te geven, als we thuisloos zijn en nergens meer zeker van, dan kunnen we op haar rekenen!
donderdag 15 januari 2015
Dit gedicht zal ik ook op onze Dag van het Geluk brengen op 18 april 2015. http://www.dagvanhetgeluk.be
Bewust, bezield en intens verbonden met het moment.
Mia
In Trouw las ik vandaag een bespreking van dit gedicht. Wat ontroerend. Eindelijk de woorden gelezen, die mijn diep gevoel van rouw om het verlies van mijn man en tegelijkertijd de vreugde, waarvan ik niet wist waar die vandaan kwam, onder woorden bracht. DE ZIEL!