Meisje in de trein

Het leuke van Culemborg is dat je met een kwartier met de trein in Utrecht bent. Dat kan wel vier keer per uur. Ook heel prettig. Maar nog mooier is dat je soms bijzondere ontmoetingen hebt in de trein. Dan kom je een Bodhisattva tegen, iemand die je helpt. Of, wat ook wel eens gebeurt, je bent een Bodhisattva voor iemand. Het mooie van het beeld van de Bodhisattva is dat het iedere vorm aanneemt die je nodig hebt. Met andere woorden, als je om iemand verlegen zit die begrip heeft voor jou situatie, iemand die compassie heeft met jouw leven, dan kun je zo iemand in elke vorm tegen komen, omdat de Bodhisattva elke vorm aan neemt om jou te kunnen helpen. Op die manier is de Bodhisattva van de compassie, Kanzeon of Kwan Yin, er altijd en overal! Ook in de trein van Culemborg naar Utrecht v.v..

Zo kwam ik een maandje terug te zitten tegenover een meisje. Het was zaterdag en ze had haar eerste dag er op zitten als serveerster bij de Winkel van Sinkel in Utrecht. We waren beiden op weg naar huis. Toen ik ging zitten keek ze me verwachtingsvol aan. Op zich is dat al bijzonder in de trein, want meestal kijken mensen verwachtingsvol naar hun smartphone, of kijken met een lege blik naar buiten of voor zich uit. Ik voelde, dit meisje zit om een praatje verlegen en het streelde me dat ik het was met wie ze wilde praten. Ik gaf een voorzetje met een opmerking over mensen op het perron die er nogal feestelijk uitzagen en ja hoor, daar ging het. Ze vertelde haar verhaal over haar eerste dag werken en hoe dat was gegaan en dat ze moe was, enzovoort. Ze was pas 16 en het was haar eerste baantje. Zo babbelden we tot in we in Culemborg waren. Op weg naar onze fietsen, vertelde ze toen dat ze niet zo goed wist naar wie ze toe zou gaan, haar vader of haar moeder. Ze ging het liefst naar haar moeder, maar ze wist ook dat ze daar niet zo welkom was, omdat haar moeder een nieuwe vriend had. En dat ze daarom daarna maar naar haar vader zou gaan, die toevallig in Culemborg was, want meestal was hij in Zweden bij zijn vriendin. En toen kreeg dit verhaal ineens een akelige wending. Een meisje, er uit ziend als een jonge vrouw, maar toch echt een meisje, beleeft een belangrijke dag in haar leven, haar eerste werkdag, ze wil daar dolgraag over vertellen en haar ouders zijn te druk met hun eigen zaken en hebben eigenlijk geen tijd voor haar.

Een beetje ontdaan door de afloop van dit gesprek, fietste ik naar huis. Ontdaan door het ‘kleine’ verdriet in de wereld, dat toch heel groot kan zijn. Maar toch ook blij dat ik er was om naar haar te kunnen luisteren in de trein. En daar was zij een Bodhisattva voor mij. Want er zijn niet zoveel meisjes die een praatje willen maken met een oudere man. En ik genoot er van om met haar te praten. Zo ontmoette de ene Bodhisattva de andere.