In de jaren zestig nam mijn vader muziek mee om thuis naar te luisteren. We hadden een eenvoudige platenspeler, een zogenaamde pick-up, waarmee we de plaatjes met twee nummer er op, een singletje, draaide. Op een dag vond mijn vader dat het tijd was om naar Mahalia Jackson te luisteren, een gospelzangeres. Luistergenot pur sang. Waarom? De stem van Mahalia is overweldigend en het swingt. Je kunt niet stil blijven zitten als je het hoort. Dit laatste vond ik als kind natuurlijk het leukst. Ik sprong door de kamer, maar daar moest ik mee oppassen, anders sloeg de plaat over.
Dit was wel een heel andere geloofsbeleving dan die ik van huis uit tot dan toe had meegekregen. Dat vond ik er ook mooi aan. Dit was een heel fysiek beleving! Niet alleen met je hoofd ‘geloven’, maar met je hele lijf. Dit was geen beredeneerd geloof, maar een geloof wat je voelde. Je voelde hartstocht, vreugde, liefde zo je wilt, doorklinken in de gezongen gospel. Hier speelt het magische vermogen van muziek om je direct in je hart te raken natuurlijk ook een grote rol.
Maar wat ik er ook in hoorde werd ik mij veel later bewust toen ik een zin las van Nico Tydeman in zijn boekje “Het temmen van de os”. Hier schrijft hij: “Maar ook van belang is de vraag: leef ik wat ik schrijf?” Waarschuwend schrijft hij hier achteraan: “De taal verstaat de kunst boven de werkelijkheid te zweven”.
Dit laatste voelde ik als kind heel intuïtief aan. Zoals er over geloof werd gepraat, was ‘zweven boven de werkelijkheid’. En ik was heel onbewust op zoek naar ‘the real thing’. Ik wilde iets dat ‘echt’ was en dat was precies wat ik hoorde bij Mahalia Jackson. Haar geloof was echt. Hier zong ‘het geloof’. Inhoud, vorm en uitvoering waren één. En dat is wat ik nog steeds heel erg inspirerend vind. Dat is wat ik met mediteren (be) oefen. Eén geheel zijn!
zondag 13 oktober 2013