Per aspera ad astra is een gezegde in het Latijn, dat ik ooit leerde in het ene jaar dat ik op het gymnasium heb gezeten. Het betekent zoveel als: naar de sterren door moeilijkheden of zoals we in het Nederlands zeggen, door de zure appel heen bijten.
Op het feest van mijn zestigste verjaardag deden we een proef waarbij het bovenstaande min of meer tastbaar werd gemaakt. Met hulp van 70 citroenen hebben we een lampje laten branden (zie mijn facebookpagina). Het was een geweldige proef! In groepjes van vijf werden citroenen aan twee staafjes geregen (koper en nikkel), vervolgens werden deze staafjes met citroenen aan elkaar verbonden, koper op nikkel/nikkel op koper. Bij de laatste verbinding werd een ledlampje geplaatst en zie: er was licht! Door samenwerking en natuurkunde tot stand gebracht (met dank aan dochter en schoonzoon!). Hoe kan dit?
Eigenlijk kennen we het principe allemaal, alleen niet in deze vorm. Maar alle auto’s hebben een accu en die werkt hetzelfde. Het gaat om de inwerking van zuur op twee verschillende metalen, hierdoor raken de electronen uit evenwicht en dit evenwicht wil zich herstellen en zo gaan de elektronen stromen en dat is wat we zien als het lampje brandt. Zo gaat het zuur vooraf aan verlichting!
Een belangrijke levensles! Ga moeilijkheden niet uit de weg, accepteer het zuur en leer er van. Lijden en verlichting horen bij elkaar en bestaan naast elkaar. Door lijden ontdek je wat verlichting is en door een beetje verlichting (want zo hard scheen het ledlampje op mijn verjaardag niet!) kun makkelijker met je moeilijkheden omgaan. Zonder gruis geen parels, zonder wrijving geen glans!
Dat het licht in deze donkere decemberdagen voor iedereen mag schijnen!
dinsdag 25 december 2012