No pain, no gain?

Het is half zeven in de ochtend op de laatste dag van de sesshin in Ameland. We zitten weer en wachten op de les van Rients, die hij de laatste keer altijd lopend tussen de matten geeft. Dan klinkt er een accoord van een gitaar en nog een en ineens is er een liedje: ‘Just a cold december morning’….Er gaat een siddering door mij heen en het duurt niet lang of de tranen stromen over mijn wangen.Ik ben niet de enige. Dit is het natste concert dat ik ooit meemaakte. Wat een ontroering! Dank je wel, Christel. Want zo blijkt de zangeres te heten ( zie www.christel-web.nl).

Na een week zitten ben ik heel ontvankelijk voor dit voelen en dan zeilt zo’n liedje er in. ‘Was het leuk op Ameland?’ is de vraag die veel wordt gesteld. Een vraag waar moeilijk antwoord op te geven is omdat een sesshin niet op het ‘Like’ niveau van facebook zit. Het weer was mooi, dat was leuk en oude bekenden na een jaar weer terug zien is leuk. Maar daar houdt het wel zo’n beetje op. ‘No Pain, no Gain’ staat er vandaag in De Volkskrant bij een artikel over zen en de sesshin in Ameland. Pijn. Fysieke pijn, mentale pijn. Allemaal niet leuk dus. Maar wel waardevol als je dit kunt dragen en verdragen. Er is dus iets te winnen, maar eenvoudig is dat niet. De slogan ‘no pain, no gain’ suggereert een vorm van saldodenken. Het doet wel pijn, maar per saldo ga je er op vooruit. Een manier om iets wat vervelend is te verkopen. Dat is ook iets wat Rients graag doet. Ik vind dat te makkelijk. Erkennen dat het pijn doet en herkennen waar de pijn zit, lost dit probleem niet meteen op. Dat heb ik de afgelopen week duidelijk gemerkt. Daarom huilde ik zaterdagochtend en voelde ik ook niet de euforie die ik op andere zaterdagochtenden na een sesshin wel heb gevoeld. En ik ben nog steeds niet in een jubelstemming. Andere keren wel, nu niet. Nu voel ik me vooral somberman. Maar daar kan ook verlichting in zitten, hoor ik Nico zeggen. Verlichting is niet altijd een vrolijk hallelujalied. Echt zien waar je staat in het leven en zien hoe de vlag er bij hangt; ik word daar vaak heel melancholiek van. Dit dragen en verdragen is ook zen.